پایاننامه حقوق تجاری اقتصادی بین المللی مدیریت ریسک قراردادهای نفتی

۲۰۰ هزار تومان ۱۴۵ هزار تومان
افزودن به سبد خرید

جهت خرید و دانلود پایاننامه حقوق تجاری اقتصادی بین المللی مدیریت ریسک قراردادهای نفتی با ایمیل زیر در ارتباط باشید

sellthesis@gmail.com


پایان نامه کارشناسی ارشد حقوق تجاری اقتصادی بین المللی روشهای حقوقی مدیریت ریسک در قراردادهای نفتی

دانلود پایان نامه ارشد حقوق


پایاننامه حقوق تجاری اقتصادی بین المللی مدیریت ریسک قراردادهای نفتی


چکیده

.سرمایه گذاران با در نظر گرفتن ریسک های «زمین شناسی»، «مسائل مالی» و «عوامل قراردادی و قانونی» تمایل خود را به حضور در پروژه های اکتشاف و بهره برداری نشان می-دهند. مدیریت ریسک فرآیندی است که به وسیله ی آن، ریسک های یک پروژه را مشخص و ضمن تحلیل آنها، طرح پاسخگویی به ریسک ها را فراهم می کنیم. بدین ترتیب انتظار می رود که با استفاده از مدیریت ریسک احتمال وقوع ریسک یا تأثیر ریسک بر یک پروژه کاهش یابد. یکی از رویکردهای مدیریت ریسک استفاده از روش های حقوقی است. این پایان نامه بر رویکرد حقوقی مدیریت ریسک متمرکز می شود. رویکرد حقوقی مدیریت ریسک در صنعت نفت را می توان به دو بخش عمده تقسیم کرد: روش قراردادی و روش حقوقی. با کمک روش قراردادی مدیریت ریسک، قراردادهای قابل استفاده در بخش بالادستی صنعت نفت را مشخص می کنیم و به تحلیل ریسک های این قراردادها می پردازیم. مدیریت قرارداد، مهم ترین بخش فرآیند انعقاد و اجرای قرارداد است. با استفاده از مدیریت قرارداد طرفین بالقوه ی یک قرارداد یا مذاکره کنندگان ضمن انتخاب روش قراردادی مناسب، قادر می شوند تا ریسک های پروژه را به درستی تخصیص دهند. روش های حقوقی، روش هایی هستند که با کمک آنها ریسک های متعددی چون سلب مالکیت، اختلافات، مسایل مربوط به محیط زیست، فورس ماژور و امثال آن مدیریت می شود و به طرفین قرارداد این امکان را می دهد تا بر عملیات پروژه نظارت داشته باشند. روش های حقوقی و قراردادی در بخش بالادستی صنعت نفت به طرفین قرارداد کمک می کند تا حقوق و تعهدات خود را بشناسند و آنها را به روشنی در قرارداد ذکر کنند. همچنین دولت میزبان نیز با مدیریت حقوقی ریسک قادر خواهد بود تا ریسکهای قانونی و رویه های خود را بشناسد و تلاش کند توسط ابزارهای خود آنها را مدیریت نماید. همچنین روشهای حل و فصل اختلافات نیز از دیگر جنبه های حقوقی مدیریت ریسک در قراردادهای نفتی است. انتخاب روشی کارآمد متناسب با نوع اختلاف میتواند کمک زیادی به حل و فصل کارآمد اختلافات و حفظ رابطه ی بلندمدت طرفین بکند.


فهرست مطالب

مقدمه
بخش نخست- تعریف مدیریت ریسک و دسته بندی قراردادهای اکتشاف و بهره-برداری از دیدگاه مدیریت ریسک
فصل نخست- مفهوم مدیریت قرارداد و ریسک    1
مبحث نخست- مدیریت قرارداد    1
گفتار نخست- تعریف مدیریت قرارداد    2
گفتار دوم- مدیریت ریسک    10
گفتار سوم- روش های متفاوت مدیریت ریسک    20
مبحث دوم- تعریف ریسک    23
فصل دوم- انواع قراردادهای نفتی از دیدگاه مدیریت ریسک    29
مبحث نخست- قراردادهای توأم با ریسک بیشتر برای پیمانکار    32
گفتار نخست- موافقتنامه/قراردادهای امتیازی     32
گفتار دوم- موافقتنامه/قراردادهای مشارکت در تولید    40
گفتار سوم- قراردادهای ساخت، بهره برداری و واگذاری(BOT)     44
گفتار چهارم- قراردادهای خدماتی با ریسک    49
گفتار پنجم- قراردادهای بیع متقابل     51
گفتار ششم- قراردادهای خدمات فنی و تخصصی    55
مبحث دوم- قراردادهای توأم با ریسک بیشتر برای کارفرما  76
گفتار نخست- قراردادهای خدماتی محض    58
گفتار دوم- قراردادهای پیمانکاری عمومی    60
گفتار سوم- قراردادهای مهندسی و طراحی، تامین کالا، ساخت و راه اندازی     61
مبحث سوم- قراردادهای ریسک مشترک    67
گفتار نخست- موافقتنامه عملیات مشترک(JOA)     67
گفتار دوم- قراردادهای مشارکت در سرمایه گذاری (جوینت ونچر)     72
بخش دوم- روش های حقوقی مدیریت ریسک
فصل نخست- مدیریت ریسک های بنیادین در قراردادهای نفتی    81
مبحث نخست- جذب سرمایه    82
گفتار نخست- تأمین مالی پروژه محور    83
گفتار دوم- تأمین مالی ساختاریافته    87
گفتار سوم- تأمین مالی شرکتی    89
گفتار چهارم- اوراق قرضه    91
مبحث دوم- مدیریت ریسک های اقتصادی    95
گفتار نخست- تورم    95
گفتار دوم- نرخ بهره    98
گفتار سوم- تبدیل ارز    103
گفتار چهارم- انتقال ارز    105
مبحث سوم- مدیریت ریسک های حقوقی-قراردادی    106
گفتار نخست- ریسک های قانونی    106
قسمت نخست- مالیات ها و عوارض    107
قسمت دوم- گمرک    110
قسمت سوم- نیروی کار    111
قسمت چهارم- مسائل مربوط به حفاظت از محیط زیست    115
گفتار دوم- سلب مالکیت    120
گفتار سوم- فورس ماژور(قوه قاهره)    124
فصل دوم- پیشگیری از بروز اختلافات و روش های حل و فصل آن    131
مبحث نخست- پیشگیری از بروز اختلافات    131
گفتار نخست- کمیته مدیریت مشترک(JMC)    131
گفتار دوم- کمیته های تخصصی    136
مبحث دوم- روش های حل و فصل اختلافات    137
گفتار نخست- روش های حل و فصل غیر قضایی(ADR)    138
قسمت نخست- مذاکره    143
قسمت دوم- میانجیگری    147
قسمت سوم- میانجیگری-داوری    149
قسمت چهارم- سازش    150
قسمت پنجم- ارزیابی اختیاری توسط کارشناس    152
قسمت ششم- ارزیابی توسط کارشناس    153
قسمت هفتم- رسیدگی اختصاری    155
گفتار دوم- داوری    157
گفتار سوم- قضایی    168
نتیجه گیری و پیشنهادها    176
منابع    182


مفهوم مدیریت قرارداد و ریسک

در این فصل نخست به تعریف و تبیین مدیریت قرارداد می پردازیم مدیریت قرارداد متشکل از پنج عنصر است که می توان از آن برای مدیریت تمامی قراردادها استفاده نمود. پس از آشنایی با مدیریت قرارداد لازم است تا به موضوع اصلی یعنی مدیریت ریسک بپردازیم و ضمن آشنایی با مفهوم مدیریت ریسک، به صورت مختصر ریسک را نیز تعریف کنیم. هدف از این فصل آشنایی کلی با مدیریت قرارداد، مدیریت ریسک و ریسک است.

تعریف مدیریت قرارداد

دامنه ی مدیریت قراردادی بسیار گسترده است و هر نوع قراردادی می تواند مصداق مدیریت قرار گیرد. چرخه ی حیات یک قرارداد پیش از امضای قرارداد آغاز می شود. مذاکرات، گزینش شریک، برگزاری مناقصه و غیره گام های مهمی در فرآیند انعقاد قرارداد هستند. در ادامه پذیرش قرارداد از سوی طرفین باید به صورت موثری صورت گیرد و این مساله مهم است که اطلاعات مربوط به قرارداد به صورت کارآمدی میان طرفین تقسیم گردد.

تعریف ریسک

ریسک به مفهوم احتمال تغییر مثبت یا منفی در میزان منافع پیش بینی شده ی یک پروژه است که ممکن است به وسیله ی وقوع رویداد(غیر ارادی) یا یک تصمیم(ارادی) ایجاد شود. به این دلیل از احتمال سخن به میان می آید که قطعیت یا اطمینانی نسبت به تغییر در شرایط وجود ندارد؛ این در حالی است که اگر از وقوع رویداد یا حادثه ای مطمئن باشیم کلیه ی تغییرات را لحاظ می کنیم و اجازه ی اثرگذاری ریسک را نمی دهیم

مدیریت ریسک

مدیریت ریسک، فرآیندی نظام مند، متشکل از مشخص کردن، تحلیل و پاسخ به ریسک های یک پروژه است که به وسیله ی آن احتمال وقوع ریسک یا تاثیر ریسک بر یک پروژه را کاهش می دهیم. به عبارت دیگر به وسیله ی مدیریت ریسک، احتمال وقوع یا نتایج رویدادای مثبت را افزایش و احتمال یا نتایج رویدادهای مغایر با پروژه را به حداقل کاهش می دهیم.

انواع قراردادهای نفتی از دیدگاه مدیریت ریسک

هر کشوری برای اکتشاف و توسعه ی میادین نفتی به فراخور نظام حقوقی خود، شرایط اقتصادی و توانایی های فنی اقدام به تنظیم مقررات مرتبط با صنعت نفت و ایجاد چارچوب های قراردادی می کند. علی الاصول قراردادهای نفتی ابزاری برای تخصیص وظایف، تعهدات و ریسک های موجود در حین اجرای عملیات پروژه می باشند هر چند که ممکن است در این راه چندان کارآمد جلوه نکنند. با نگاهی به روابط دولت های میزبان و شرکت های نفتی خارجی متوجه می شویم که هم دولت میزبان و هم شرکت های نفتی خارجی علاقه ی مضاعفی به مالکیت نفت خام و مدیریت پروژه دارند. این مساله به خوبی در سیر تحول قراردادهای نفتی مشهود است. در کنار این علاقه باید بگوییم که موضوع واحد این قراردادها همانا تاسیس یک رابطه ی قراردادی میان شرکت نفتی خارجی و دولت میزبان یا شرکت ملی نفت آن کشور است. همان طور که می دانیم انعقاد قرارداد فرصت ارزشمندی را برای شرکت های نفتی خارجی به وجود می آورد تا به وسیله ی آن با دولت میزبان یک رابطه ی حقوقی برقرار کنند و بدین ترتیب از وقوع ریسک هایی که مرتبط با اعمال دولت است مثل تغییر قوانین تا حدود زیادی جلوگیری نمایند.

مدیریت ریسک های اقتصادی

با توجه به زمان عملیات پروژه، نرخ تورم می تواند یک ریسک یا یک منفعت به شمار آید. در طول زمان ساخت اگر تورم موجب زیادتر شدن هزینه های پروژه گردد، شاهد نتیجه ای جز کسری بودجه و افزایش هزینه های پروژه نخواهیم بود. در نظر بگیرید که شرکت نفتی برای انجام پروژه اقدام به دریافت وام با نرخ بهره ی شناور می کند. در این صورت با افزایش تورم نرخ بهره ی شناور نیز تغییر خواهد کرد، بدین ترتیب بازپرداخت وام با مشکل مواجه می شود. به عبارت ساده تر زمانی که هزینه های پروژه سریع تر از درآمدهای آن افزایش می یابد شاهد بروز مشکلاتی در زمینه ی بازپرداخت خواهیم بود. به منظور مدیریت ریسک تورم، شرکت های وام گیرنده می توانند با یک بانک پوشش دهنده ی ریسک قرارداد سوآپ منعقد کنند. از آنجایی که در قرارداد اکتشاف و بهره برداری افزایش تورم منجر به افزایش هزینه ها می شود شرکت وام گیرنده می تواند در قرارداد سوآپ قید کند که در صورت افزایش تورم، بانک مذکور به این شرکت مبلغی را پرداخت کند و در صورتی که تورم کاهش می یابد، شرکت وام گیرنده اقدام به پرداخت مبلغی به بانک نماید.

مدیریت ریسکهای حقوقی قراردادی

مداخله ی دولت عبارت است از اعمالی که از سوی دولت میزبان صورت می گیرد تا رفتار شرکت های نفتی خارجی را تغییر دهد و آنها را با اهداف دولت میزبان همگام نماید. بخشی از مداخله های دولت میزبان به عدم آگاهی از حقوق و تعهدات خود بازمی گردد. کشوری که اطلاع دقیقی از هزینه ها و درآمدهای پروژه ندارد ممکن است مطابق قرارداد، سهم خود را بسیار از کمتر در نظر بگیرد و از آنجایی که قراردادهای اکتشاف و بهره برداری اغلب بلندمدت هستند با پیمانکار در رابطه با تقسیم عواید دچار اختلاف شود. به عنوان نمونه قزاقزستان در سال 1990 میلادی با شرایط مالی قراردادی موافقت کرد که به صورت جامع آن قرارداد را مورد بررسی قرار نداده بود به همین دلیل دولت قزاقستان چند سال بعد اقدام به افزایش نرخ مالیات ها نمود که بر خلاف شرایط قراردادی بود.

روشهای حل و فصل اختلافات صنعت نفت

انتخاب روش های حل و فصل اختلافات در صنعت نفت به معیارهای گوناگونی ارتباط دارد. بدین ترتیب وقتی طرفین قرارداد اقدام به اتخاذ یکی از روش های حل و فصل اختلافات می نمایند فی الواقع بعد از ارزیابی این معیارها و شرایط حاکم بر منافع آنها می باشد. معیارهایی چون سرعت، هزینه، حفظ اعتبار، محرمانه بودن، تخصصی بودن رسیدگی و حفظ رابطه ی بلند مدت را می توان از جمله مهم ترین معیارهای گزینش شیوه ی حل و فصل اختلافات دانست. همچنین این مساله که آیا تکنیک حل و فصل اختلاف منتهی به صدور حکم و تصمیم گیری برای طرفین اختلاف می شود یا تکنیک موردنظر تنها به دنبال تسهیل حل و فصل اختلاف است، روش های حل و فصل اختلافات قابل تقسیم هستند. به عنوان نمونه داوری را می توان یک تکنیک منتهی به صدور رای یا تصمیم دانست و میانجیگری را می توان تنها روشی جهت تسهیل حل و فصل اختلافات دانست.

مرور

هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.